kino89-09_300px[1]Seria ostrych, wyrazistych esejów, poddających najnowszą historię polskiego kina wnikliwej analizie, prowadzonej z lewicowego punktu widzenia. Omawianych w książce filmów nie łączy walor artystycznej wartości, a intelektualnej i estetycznej wagi dla kinowego wymiaru postkomunistycznej transformacji. Piszę tam o twórczości jednego z najbardziej niedocenianych, a jednocześnie najwyrazistszych polskich reżyserów – Piotra Szulkina. „Jeśli chciałbym pokazać moim potomkom jakiś tekst, objaśniający o co chodzi w moim kinie, pokazałbym im Pański” – powiedział mi Piotr Szulkin. To wielki zaszczyt i ogromna przyjemność – mam nadzieję że esej spodoba się wszystkim czytelnikom.

Krytyczna książka o kinie polskim lat 1989-2009 jest rewelacją. [...] Moja indywidualistyczna, „liberalna” świadomość, w dodatku skażona chrześcijaństwem, pewnie wymaga jeszcze przepracowania – trzeba by mnie wysłać na reedukację. Ale z jednego się cieszę – ktoś depcze mojemu pokoleniu po piętach.
Tadeusz Sobolewski ”Gazeta Wyborcza”